If you really want to, you can hear me say....
ปลาทองตัวน้อย
ได้ประโยคนี้ จากเสียงเพลง
ที่ลอยเข้ามาในโหล
ในชอบประโยคนี้ยิ่งนัก
ทำไมหนะหรอ
ก็ปลาทองอย่างมัน ใครจะไปสนใจ
ว่ามันจะพูดอะไร จะทำอะไร
ใครเค้าจะมาคิดถึง ในสิ่งที่มันทำ
...
..
.
คำพูดของเจ้าปลาทองน้อย
อาจจะแผ่วเบาเกินไป
สำหรับคนทั่วไป...
แต่จะมีซักคนมั๊ย ที่สนใจและตั้งใจ
ฟังในสิ่งที่ปลาทองน้อยกำลังจะบอกจริงๆ?
เป็นคุณ
คุณจะทนได้หรือไม่
ที่ได้แต่ว่ายอยู่แต่กรอบแคบๆ
ในขณะที่มีคน จ้องมองคุณอยู่
ทุกอริยาบท...
คุณจะทนได้หรือไม่
ที่ไม่มีโอกาสไปเปิดโลกกว้าง
ตามที่ใจฝัน...
คุณจะทนได้หรือไม่
ที่ต้องอยู่โดดเดี่ยวตลอดเวลา
โดยที่ไม่มีใครคิดจะถาม
ว่าคุณอยู่ได้หรือไม่...
คุณจะทนได้หรือไม่
ที่โดนทุกคนเข้าใจคิดว่าคุณไม่มีสมอง
ไร้ความทรงจำ...
คุณจะทนได้หรือไม่
ที่คุณมีค่าเหมือนกับแค่ของตกแต่ง
ชิ้นหนึ่งอยู่ในบ้าน...
คุณจะทนได้หรือไม่?
*ช่วงนี้ผมเครียดมากเลยอ่า T.T
ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในโหลใบใหญ่ใบเดิม
แต่วันนี้ผมรู้สึกแปลกๆ....
นั่นไง...ปลาทองอีกตัวอยู่ในโหลเดียวกับผม
ปลาทองตัวนั้น ทำไมช่างดูดีอะไรอย่างนี้นะ
ผม : สวัสดีครับ
เธอ : ค่ะ
ผมจะบอกกับเธอว่าอะไรนะ...
ไม่นะ ผมลืม...
ทำไม...
ทำไมนิสัยปลาทองถึงต้องมาเวลานี้ด้วย
เธอ : มีอะไรรึปล่าวค่ะ
ผม : มะ...ไม่มีครับ สวัสดีครับ
ผมว่ายหนีเธอออกโดยเร็วมาด้วยความเขิน
อะไรกัน...ผมเป็นอะไรไปนี่
ไม่เป็นไร
เธอยังคงอยู่ในโหลของผม
ยังไงผมก็ต้องได้เจอกับเธอแน่ๆ
เช้าสดใส
ปลาทองน้อยตื่นมาด้วยความสดชื่น
เกิดอะไรกับผมกันแน่นี่
ผมฝันถึงเธอทั้งคืนเลย
แปลก ผมไม่ลืมเธอ...กลับจำได้แม่น
ผิดวิสัยปลาทองเอามากๆ
ผมว่ายน้ำด้วยความตื่นเต้น
ผมจะได้เจอเธออีกมั๊ยนะ
นั่นไงเธอ...
อะไรหนะ....
เธอกำลังจะถูกย้ายออกจากโหลใบนี้ไป
ผมไม่มีโอกาสจะได้คุยกับเธอแล้วหรอ
ผมร้องไห้...
ร้องไห้จนกระทั่งหลับไป
ผมได้แต่เสียใจ
เสียใจที่ปล่อยให้โอกาสนั้นผ่านไป
โอกาสที่ไม่มีวันกลับมาหาเราอีกเป็นครั้งที่สอง
